Raceverslag: Drunense Duinenloop 2018 + PR

Drunenseduinenloop 2018

Zo ben je uit de ‘running’ en zo loop je twee zondagen achter elkaar mee tijdens een evenement. Afgelopen zondag stond ik aan de start van de Drunense Duinenloop. Heel verrassend, in Drunen.  Maar wat deed ik als Zeeuwse in het Brabantse Drunen? En hoe ging het met die vervelende kou? Ik vertel het je! 

De Drunense Duinenloop, eind 2017 kwam ik ‘m tegen tussen de evenementen op Facebook. Maar hallo, Drunen, dat ligt bijna 100 kilometer verderop. En moet ik dat wel doen met mijn blessure/herstellende? Toch bleef het mijn aandacht trekken, het leek me een leuk parcours en sfeervol. Ook om me heen hoorde en las ik dat het een erg mooie run zou zijn. Zo klikte in op ‘geïnteresseerd’. 1,5 week geleden zat het nog steeds in mijn gedachte. En aangezien mijn vriend op zondag meestal in Breda werkt, leek het ineens haalbaar. Toen ik de starttijden bekeek, bleek dat het net weer niet. Maar als je echt wat wilt, dan is er veel mogelijk. Laat ik nou net zo in elkaar zitten, als ik iets wil zet ik alles op alles om het te behalen. En dus bracht mijn vriend me zondag naar het station, in de richting van Tilburg. Daar stond een vriend uit Tilburg op me te wachten en bracht me naar Drunen. Zo zie je maar, alles kan!

Om 11.45 uur stond ik aan de start van de 4,5 kilometer run. Het was koud en ik twijfelde even of ik wel warm genoeg gekleed was. Gelukkig krijg je het altijd warm tijdens het lopen en met dat idee stond ik dus ook helemaal klaar voor. Ik stond gunstig in het startvak, net achter de snelle lopers en voor de grote massa. Toen het startschot klonk, ging ik er op lekker tempo vandoor. Niet té hard maar wel vlot.

Al snel liepen we Drunen uit, een lange dijk op. De verkeersregelaar waarschuwde me hier voor de wind die komen ging. En gelijk had hij, wat een wind! Een koude wind! Maar het ging goed en ik liep lekker. Ik kon een aantal mensen inhalen en een paar mensen die mij ingehaald hadden, hielden dit niet (lang) vol. En eerlijk gezegd gaf me dat een lekker gevoel, veel beter dan te hard starten en zelf ingehaald worden. Ik voelde me goed. Enig nadeel is dat ik de afstand en tijd puur op de gok moest doen. Deze amateur heeft namelijk nog geen fancy sporthorloge. Ik draag een oud Polar horloge van m’n pa. Helaas werkt deze (als ‘ie er zin in heeft) als stopwatch en kan ik er op zien hoe laat het is. Ik vond het lastig om in te schatten hoe ver ik was en wat ik nog met mijn tijd/tempo kon doen. Dus dan maar gewoon vrolijk verder! Na de dijk liepen we Drunen weer in. Voor mijn gevoel liep ik nog steeds aardig vooraan, iets wat ik niet kon geloven en dus heb ik een paar keer achterom moeten kijken.

Terug in Drunen kon ik de finish bijna ruiken. Maar voor ik zou gaan finishen, moest ik nog even alles eruit halen wat er in zat. Zo had een man met een Poolse jas mij tijdens de eerste kilometer ingehaald. Nu net voor de finish liep ik relatief kort achter hem. Je snapt me, ik moest en zou daar dus nog even voorbij sprinten. Met alles wat ik in me had deed ik dat dan ook.  Je begrijpt dat de foto’s hiervan alles behalve charmant zijn. Als je zou zeggen dat ik op dat moment op de wc zat, zou je het ook geloven. Nu heb je een beeld van mijn gezichtsuitdrukking. Het werd zo close, dat het op de Olympische spelen sowieso fotofinish zou zijn geweest. (Droom lekker verder, Annemijn).  Eindtijd: 23,30 minuten. Exact dezelfde tijd als de man met de Poolse jas, haha. Ik ben super tevreden! Mijn PR op de 5 kilometer is: 27.33 minuten. Jammer dat dit er geen 5 waren, anders had ik die tijd sowieso verbeterd! Maar op de 4,5 vind ik dit voor mijn doen ook heel goed. Zeker aangezien mijn laatste echte ‘race’ in oktober was, voor mijn blessure.

Tijdens de wedstrijd was mijn vriend inmiddels ook gearriveerd in Drunen. Die stond me dan ook vol trots op te wachten bij de finish. Daar kreeg ik ook een mooie medaille omgehangen. En laat dat nou net weer een bijdrage leveren aan de challenge waar ik mezelf voor heb uitgedaagd, 12 medailles in 12 maanden. De tussenstand staat nu op twee. Met mijn schenen ging het ook redelijk goed. Op dit moment, een dag later, zijn ze wel weer gevoelig maar het is te doen.

Drunen en organisatie van de loop, bedankt! Het was super! Ik had dit niet willen missen. Volgend jaar sta ik weer graag aan de start. Dan misschien tijdens de 10 km of halve marathon?

Heb jij nog wat sportiefs gedaan dit weekend?

Liefs, Annemijn 

 

Leave a Reply

CommentLuv badge